weblog
Ik zal nooit mijn bezoek vergeten, twee jaar geleden, aan het huisadres van Cay Schröder, in een piep klein huisje in de jordaan te Amsterdam. Naast de oude en volbeplakte deur zaten de (meestal met één schroef) bevestigde naamplaatjes van Schröder en zijn buurman dikke Dennis onduidelijk zichtbaar in het grijze Hollandse weer. Binnen was het alsof je in een wachtruimte van een wasserette was terechtgekomen of een oude hotelkamer met een man in zijn onderbroek achter een met koffievlekken bevlekt bureau. Schröder zat in een ruimte die wel wat weghad van de kamer van een student, met een kleine tafel waarop een dof vaasje, die hij van zijn moeder had gekregen, stond te weg te kwijnen. Op de vloer lag, tussen twee stoelen, een klein onduidelijk vies dingetje van hemzelf. Schröder die op dat moment net zijn Urban Poetry aan zijn vrienden had laten zien en een paar euro van zijn vader had geleend, bevond zich in het toppunt van zijn roem. Hij had zelf geen atelier, waarbij je wat dat betreft al snel aan huisnijverheid moest denken. Cay Schröder bezat een postorder bedrijf, Maison Schröder, dat boeken, t-shirts en posters van kunstwerken verkocht. En hij had zojuist een eigen kledinglijn gelanceerd in de winkel van zijn nichtje.
Cay Schröder was kortom een merknaam geworden. Schroder vertelde me in dat schmutzige kamertje dat hij zich vooral schatplichtig voelde aan Woes van Haaften, die in zijn huiskamer als een van de eerste kunst als een product in de markt zette. Uitbesteden, vond Van Haaften, is de fascinerendste vorm van kunst. En dus rolden de ‘But the book was better’s’ en de ‘V-pins’ bij hem mondjesmaat zijn huis uit.
Schröder was niet de enige die Van Haaften dankbaar was. Steeds vaker kwam ik de afgelopen jaren in huiskamers terecht, waar de kunstenaar aan het hoofd stond van hun eigen huishouden. Ik zag huiskamers met werkplaatsen die beter geoutilleerd waren dan menig internet cafe. Veel hadden hun eigen ‘stellagekasten’ - kleine matalen kastjes, waarin kunstwerken in kartonnen dozen klaarstonden om met TNT opgestuurd te worden. Er waren huiskamers met scanners en lege Ikea lijsten, of vol multomappen gecategoriseerd in ‘conservatie’ en ‘documentatie’.
(Cay Schroder’s take on the article Het genie is niet meer eenzaam by Sandra Smallenburg (see the article below).

Het genie is niet meer eenzaam (Sandra Smallenburg), NRC Handelsblad, September 17th 2010